Displaying items by tag: έγχρωμο

"Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από τον κόσμο, αυτό των αρνητών..." θα μπορούσε να γράψει κανείς (σε μορφή αστείου;) παρατηρώντας τις λυσσασμένες αντιδράσεις κρατικών αξιωματούχων, δημοσιογράφων/ παρουσιαστών αλλά και μερίδας του κόσμου.  Ο όρος "αρνητής" φυσικά χρησιμοποιείται με συκοφαντικό τρόπο. Ιστορικά είχε συνδεθεί με αυτούς τους φασίστες που αρνιούνταν το ολοκαύτωμα, τις ναζιστικές θηριωδίες (κι εδώ στην ελλάδα ίσως τους νεκρούς του πολυτεχνείου). Εδώ και δύο χρόνια όμως έχει επιχειρηθεί χυδαία να ομαδοποιήσει και λασπολογήσει κάθε μορφής αντίδραση στην κρατική αφήγηση και εν τέλει στην μετατροπή των κοινωνίων σε ολοκληρωτικά καθεστώτα.

Έτσι για παράδειγμα μπορεί κάποιος να αμφισβητεί την ύπαρξη του ιού, άλλος να αμφιβάλλεί για το ότι είναι φυσικός (και όχι τεχνητά δημιουργημένος σε κάποιο εργαστήριο), κι άλλοι να αμφισβητούν ότι κάθετι που γράφεται σαν θετικό τεστ (ειδικά με τους υπερβολικά υψηλούς κύκλους που έτρεχαν τα pcr) αντιστοιχεί σε πραγματική μόλυνση από τον συγκεκριμένο ιό. Δεν έχει σημασία, όλοι αρνητές του ιού.

Άλλο παράδειγμα η επιστήμη. Υπάρχουν φυσικά οι ελάχιστοι που μπορεί να πιστεύουν σε επίπεδους πλανήτες και δεν ξέρω σε τι άλλο. Υπάρχουν όμως και πάρα πολλοί άλλοι, που αμφισβητούν ότι η μόνη επιστήμη είναι αυτή που εκφράζεται από τους κρατικοδίαιτους ειδικούς που ξημεροβραδιάζονται στα κανάλια και τις ανεύθυνες επιτροπές, τις πληρωμένες μελέτες που όλως τυχαίως εναρμονίζονται πλήρως με τα τεράστια οικονομικά συμφέροντά καπιταλιστικών κολοσσών όπως οι μεγάλες φαρμακοβιομηχανίες, τους κυβερνητικούς αξιωματούχους και τα φερέφωνα τους στα ΜΜΕ. Υπάρχουν πάρα πολλοί που πιστεύουν πως η επιστήμη δεν πρέπει να εφαρμόζεται σα θρησκευτικό δόγμα (το περιβόητο "πιστεύω στην επιστήμη") με απαγορεύσεις και λογοκρισία. Υπάρχουν πολλοί που πιστεύουν ότι η επιστήμη (κι η τεχνολογία) δεν είναι ουδέτερες και ειδικά σε περιόδους καπιταλιστικών κρίσεων υπηρετούν το κεφάλαιο στην προσπάθεια του να φύγει μπροστά μέσω της αναδιάρθρωσης της κοινωνίας. Δεν έχει σημασία. Όλοι αρνητές της επιστήμης.

Και τα παραδείγματα θα μπορούσαν να συνεχιστούν για αρκετή ώρα και να καταλήξουμε φυσικά και σε τραγελαφικές καταστάσεις και γελοίες υπερβολές, όπως τους αρνητές της απογραφής. Είναι προφανές ότι η εξουσία στην προσπάθεια της να καταλάβει όλο και περισσότερο χώρο (βασικά όλο) στις κοινωνικές σχέσεις και στη ζωή μας, χρησιμοποιεί την έννοια "αρνητής" (πολλές φορές συνδυασμένη με τον άλλο χυδαίο όρο "ψεκασμένος"), για να διαχωρίσει τον πληθυσμό σε καλούς, υπάκουους, υπεύθυνους πολίτες και τρελούς, επικίνδυνους, ανεύθυνους, ηλίθιους κ.ο.κ. που τους αξίζει η παραδειγματική τιμωρία.

Το σκίτσο όμως δεν σχολιάζει τόσο αυτό, όσο την πλήρη αποδοχή αυτής της αφήγησης από μεγάλη μάζα του πληθυσμού, που καθημερινά κανιβαλίζουν στα social media, προσπαθώντας να κρύψουν αφενός την υπακοή τους στα όλο και πιο παράλογα μέτρα, αφετέρου την πολιτική και ηθική κενότητα τους. Είναι τα υπερτροφικά εγώ τους που όποιες ταμπέλες κι αν φορούσαν παλιά (αριστεροί, αντιεξουσιαστές, προοδευτικοί, κλπ) αποδεικνύονται το πιο χρήσιμο στήριγμα στην απολυταρχική στροφή της εξουσίας.

Συνεχείς έλεγχοι, πιστοποιητικά εμβολιασμού ή καλύτερα φρονημάτων, κινητά και qr, τεχνολογία ως εργαλείο πειθάρχησης, βασικές ελευθερίες και δικαιώματα ως προνόμια, μια κοινωνία σε ξέφρενο κατήφορο προς τον ολοκληρωτισμό, μαζική υπακοή, συμμόρφωση, συνενοχή, ψυχολογία της μάζας, κανιβαλισμός,...

Η αρχική πηγή έμπνευσης στάθηκε η διάσημη φωτογραφία (δες γκαλερί) ενός Γερμανού που το 1936 αρνείται να κάνει τον ναζιστικό χαιρετισμό. Η ταυτότητα του δεν έχει εξακριβωθεί απολύτως. Μια από τις πιο επικρατούσες θεωρίες είναι ότι πρόκειται για τον August Landmesser. Περισσότερα μπορείτε να διαβάσετε εδώ:

https://eu.usatoday.com/story/news/world/2015/07/03/german-no-salute-hitler-ex-nazi/29662195/

https://en.wikipedia.org/wiki/August_Landmesser

 

Κανονικά θα περίμενε κανείς ότι για κάποιον κόσμο τουλάχιστον όταν ακούγαν για κοινωνικό καθήκον από το στόμα του κράτους και των ειδικών του, θα ήταν το λιγότερο καχύποπτοι. Άλλωστε κρίσεις, κίνδυνοι, έκτακτες ανάγκες, "η πατρίδα /χώρα σε έχει ανάγκη", καταναγκασμοί, προπαγάνδα, εκφοβισμοί κλπ έχουν παρουσιαστεί στο παρελθόν μυριάδες φορές. Υπήρχαν όμως και αντιστάσεις. Τον τελευταίο ενάμιση χρόνο, όμως, τέτοιες αντιστάσεις υπήρχαν ελάχιστες. Μάλιστα κάποιοι από αυτούς που θα έλεγε κανείς (σύμφωνα με τα δικά τους λεγόμενα) ότι θα αντιδράσουν, όχι μόνο δεν το κάνουν αλλά δείχνουν με το δάχτυλο, ρουφιανεύουν, χυδαιολογούν, τσουβαλιάζουν, κανιβαλίζουν, κάνουν το μαύρο άσπρο, ζητούν περισσότερα μέτρα, περισσότερες απαγορεύσεις, περισσότερες τιμωρίες... Κι όλα αυτά δήθεν προσπαθώντας να κάνουν κριτική στην κυβέρνηση (λέγοντας σχεδόν τα ίδια με αυτήν) και δείχνοντας "κοινωνική ευαισθησία" (ναι αυτή που έχει οριστεί από το ίδιο το κράτος και τους ειδικούς του).

Η ιδέα για το σκίτσο προήλθε με το να βάλω έναν τέτοιο τύπο να λέει τις ασυναρτησίες του σε άλλα πλαίσια, όπου κράτη, κυβερνήσεις για το κοινό καλό ζητούσαν συστράτευση, απαιτούσαν υπακοή, επέβαλαν καταστάσεις. Και φυσικά προφανώς υπάρχει μια κάποια υπερβολή εδώ γιατί πρόκειται για σάτιρα. Όσο όμως οι σύγχρονες κοινωνίες προχωρούν τάχιστα σε πιο ολοκληρωτικές μορφές (λογοκρισία, διαρκείς έλεγχοι, πιστοποιητικά εμβολιασμού/φρονημάτων, δικαιώματα ως προνόμια, απαγορεύσεις, αποκλεισμοί, απολύσεις και τόσα άλλα που έχουν έρθει για να μείνουν), τόσο αυτή η υπερβολή μπορεί να μην μοιάζει πια τόσο μεγάλη.

Η ιδέα για το συγκεκριμένο σκίτσο προήλθε όταν πριν λίγο καιρό έπεσε το μάτι μου σε ένα κείμενο για την Carrie Nation. Η Nation ήταν μια αμερικανίδα φιλάνθρωπος (ή ακτιβίστρια, όπως την αποκαλούν ορισμένοι), η οποία μαχόταν σθεναρά κατά του αλκοολισμού -απεικονιζόταν συνήθως (βλέπε και φώτο στην παρακάτω γκαλερί) με τη βίβλο στο ένα χέρι και ένα τσεκούρι στο άλλο, με το οποίο κατέστρεφε τα μπουκάλια ποτών στις ταβέρνες όπου έκανε κήρυγμα. Μάλιστα κάποια περίοδο εξέδιδε και μια εφημερίδα με το όνομα "The Hatchet" (το τσεκούρι), ενώ προς το τέλος της ζωής της ίδρυσε και το Hatchet Hall.
Μπορεί κανείς να διαβάσει περισσότερα στο https://en.wikipedia.org/wiki/Carrie_Nation.

Αυτός ο θρησκευτικός ζήλος, ο φανατισμός χωρίς έλεος, η σωτηρία /φιλανθρωπία με το ζόρι, η δογματική πίστη από τη μία και το τσεκούρι από την άλλη, μου θύμισαν πολλά από αυτά που ζούμε το τελευταίο διάστημα, όπου κάτι προβάλλεται ως η μοναδική σωτηρία με θρησκευτικό τρόπο: "πιστεύω στην επιστήμη" (βίβλος) και επιβάλλεται είτε έμμεσα είτε άμεσα και όποιος τολμά για τους δικούς του προσωπικούς λόγους να την αρνηθεί τον περιμένει η σκληρή τιμωρία (τσεκούρι).

Στη θέση της εικονιζόμενης τηλε-"ειδικού" θα μπορούσαν να μπουν και πολλοί άλλοι. Απλά αυτή είναι που βγαίνει πιο συχνά και έχει εκφράσει συχνά με μειλίχιο τρόπο τις πιο ακραίες απόψεις.

Μετά τις πρόσφατες πυρκαγιές και την απόλυτη αποτυχία αντιμετώπισης τους από τον κρατικό μηχανισμό, κυριάρχησε το σύνθημα "ο λαός σώζει το λαό", συνοδευμένο από έντονη αμφισβήτηση για τον πρωθυπουργο, την κυβέρνηση, τα μμε και για ότι παρουσιαζόταν από αυτούς ως η αλήθεια. Αν και αυτή η στάση έχει τις υπερβολές της και τα επικίνδυνα της σημεία, η σύγκριση της με τη στάση των περισσοτέρων κατά την κορωνοϋστερία προκαλεί θλίψη και ερωτηματικά. Μοιάζει σαν κάποιοι άνθρωποι όταν το θέμα γυρίζει στον κορωνοϊό, να μπαίνουν σε μια κατάσταση ύπνωσης και παθητικότητας. Έτσι είναι αφού ετσι μας λένε. Και αυτό μετά καταλήγει, σαν αμυντικός μηχανισμός, σε έντονη επιθετικότητα για όσους αμφισβητούν, αμφιβάλλουν, αναρωτιούνται.

Το θέμα της ύπνωσης μου θύμισε μια παλιά ταινία του Woody Allen (The curse of the jade scorpion), αλλά και μια φράση της Hannah Arendt που διάβασα πρόσφατα (https://www.sarajevomag.net/wp/2021/08/i-dynami-tis-exoysias/) και μου άρεσε:

Είναι τρομακτική και ανησυχητική η γοητεία που προκαλεί το γεγονός ότι τεράστια ψέματα και τερατώδεις αναλήθειες μπορούν σε τελευταία ανάλυση να καθιερωθούν ως αναμφισβήτητα γεγονότα… ότι η διαφορά ανάμεσα στην αλήθεια και το ψέμα μπορεί να πάψει να είναι αντικειμενική και να γίνει απλή υπόθεση δύναμης και πονηριάς, πίεσης και αδιάκοπης επανάληψης…

Το σκίτσο αυτό ελπίζω να αφυπνίσει ορισμένους ή τουλάχιστον να τους βάλει σε προβληματισμό.

Σκόρπιες σκέψεις: Αποικιοποίηση, καθρεπτάκια για ιθαγενείς, "δώρα" αλλά και όπλα, να σώσουμε τους καθυστερημένους και υποανάπτυκτους (ακόμα και με το ζόρι), ρατσισμός, επιστήμη η νέα θρησκεία, το σώμα (και των "πρωτοκοσμικών" πλέον) ως γαία πρωταρχικής συσσώρευσης, "πρόοδος" που δεν σημαίνει πάντα το καλό των ανθρώπων (ειδικά όταν εκπορεύεται από τεράστια οικονομικά συμφέροντα),...

Σκόρπιες σκέψεις: Άρχοντας των Δαχτυλιδιών, Γκόλουμ, Το Ένα Δαχτυλίδι, Πολύτιμό μου (my precious), εισαγωγή ταινίας και αφήγηση, consumed him, poisoned his mind, unnatural long life, in the gloom [...] it waited, φαρμακευτικές υποσχέσεις μακρυζωίας /αθανασίας, ανταγωνισμοί κρατών στη διανομή των εμβολίων, διχασμός κοινωνίας λόγω του εμβολίου, διαρκώς άρρωστοι σε εξάρτηση από τα φάρμακα και τις φαρμακοβιομηχανίες, σκοτεινά δωμάτια και μπλε οθόνες, άγνωστες μεσομακροπρόθεσμες συνέπειες και παρενέργειες...

Στα τεχνικά, έχω προσθέσει και μια δεύτερη εκδοχή, καθώς από την αρχή δεν μπορούσα να αποφασίσω τι να βάλω στο δεύτερο καρέ: πρόσωπο με μάτια + χέρι (όπως στη δεύτερη σελίδα του δεύτερου μέρους του κόμικ Λεονάρντο) ή μόνο χέρι. Τελικά έκανα και τα δύο σε χωριστές εκδοχές.

Η αρχική έμπνευση : στις πορείες για το 8ωρο παρατηρούσα με πόση περηφάνια φορούσαν τις μάσκες τους διάφοροι κομματικοί αριστεροί και συνδικαλιστές -σαν να ήταν κάποιο φοβερό επαναστατικό καθήκον. Είχε φοβερή ζέστη, είμασταν κάτω από τον ήλιο (σκιά πουθενά) και φυσικά είμασταν σε εξωτερικό χώρο (λίγες μέρες μετά ήρθε και η άρση της υποχρεωτικότητας). Δε θά έλεγα καν ότι υπήρχε συνωστισμός, ειδικά στην δεύτερη πορεία αφού είμασταν πολλοί λίγοι. Αναρωτιόμουν αν είναι κάποια κομματική πειθαρχία που τους το επιβάλλει ή κάτι άλλο...

Δεύτερη έμπνευση: η λυσσαλέα επίθεση εδώ και λίγους μήνες διαφόρων "μεγαλοαριστερών" (δημοσιογράφων, "ειδικών", τραγουδιστών, influencer (!)) στα social media σε όσους δεν θέλουν να εμβολιαστούν. Το τι ακούγεται /γράφεται έχει ξεφύγει πια από κάθε λογική κι όσο τους λες ότι αυτά μοιάζουν / είναι διχαστικά και φασιστικά, αυτοί γίνονται ακόμα πιο ακραίοι...

Αν και έχω κάποιες εξηγήσεις στο μυαλό μου, καλύτερα ο καθένας να βγάζει τα δικά του συμπεράσματα.

Άλλες πηγές έμπνευσης: Τρύπες φυσικά και το τραγούδι "Η μάσκα που κρύβεις", V for Vendetta, καθρέπτης, μάσκες /προσωπεία /υποκρισία...

Πριν κάποιον καιρό είχα πέσει πάνω σε ένα άρθρο όπου ένας από τους "ειδικούς" ανέλυε τη δυνατότητα μίξης των διαφόρων εμβολίων. Παραθέτω το απόσπασμα που μου έκανε εντύπωση καθώς έμοιαζε με μπακαλίστικη συνταγή μαγειρικής ή ποτών:

[...] Ορισμένες επιλογές ανάμιξης που τώρα εξετάζονται, είναι οι εξής:

1. Δύο δόσεις AstraZeneca, τρίτη δόση με τα υπάρχοντα εμβόλια Pfizer ή Moderna ή με το νέο εμβόλιο της Moderna που στοχεύει στις νέες παραλλαγές του κορονοϊού.

2. Ανάμιξη AstraZeneca με Pfizer ή Moderna: δηλαδή πρώτη δόση ΑΖ, δεύτερη δόση Pfizer ή Moderna, τρίτη δόση με τα υπάρχοντα εμβόλια Pfizer ή Moderna ή με το νέο εμβόλιο της Moderna.

3. Τρεις δόσεις με το εμβόλιο της Pfizer.

4. Δύο δόσεις Moderna και μια δόση με το νέο εμβόλιο της Moderna.

5. Mια δόση με το εμβόλιο της Johnson &Johnson και μια δόση με το νέο εμβόλιο της Moderna.

6. Δύο δόσεις Pfizer, μια δόση Moderna και το αντίστροφο.

7. Δύο δόσεις Pfizer και μια δόση με το νέο εμβόλιο της Moderna.

8. Δύο δόσεις Pfizer ή Moderna και μια δόση με το εμβόλιο της Novavax. [...]

Είναι προφανές ότι τέτοιες έρευνες επιχειρούν να διασκεδάσουν τους φόβους σε εμβολιασμένους με ΑΖ (το οποίο έχει αρχίσει να αποσύρεται), αλλά και να δικαιολογήσουν τις αλχημείες με μίξεις εμβολίων που οφείλονται σε προβλήματα και λάθη προμήθειας ή διανομής του κάθε εμβολίου.

Ένα ακόμα εντυπωσιακό όμως είναι ότι το άρθρο έχει γραφτεί τέλη Μαΐου, για έρευνες που ήδη γινόντουσαν, αρκετά πριν αρχίσει η τρομοκρατία για τη μετάλλαξη δελτα. Ο σχεδιασμός λοιπόν για τρίτη δόση υπήρχε από πριν.

 

Μεταλλάξεις, νέοι ιοί, διαρκής τρομοκράτηση από Κράτος /ΜΜΕ, μαζική υστερία, υγειονομικό απαρτχάιντ, ψηφιακή επιτήρηση, εγκλεισμός και ψηφιακή διαμεσολάβηση, ειδικοί έτοιμοι για όλα και φαρμακοβιομηχανίες στο ρόλο ρυθμιστή των ζωών μας, νέα κανονικότητα, κασσάνδρα και άσχημες προβλέψεις...

Απαραίτητες σημειώσεις:

α) Είναι ένα μέλλον που δε θα ήθελα να συμβεί. Φοβάμαι όμως ότι αν δεν αντιδράσουμε είναι ένα μέλλον που το σχεδιάζουν για μας.

γ) Η σάτιρα του σκίτσου πάει στην τεχνητή πρόκληση υστερίας και πανικού και τη διαρκή εξάρτηση των ζώων μας από τις φαρμακοβιομηχανίες και τους ειδικούς τους.

Σελίδα 1 από 4

Κυκλοφορεί

Τα Θέλουμε Όλα

οι εκδόσεις των συναδέλφων, Νοέμβριος 2021

Καλοκαίρι 1969, Ιταλία. Ένα χρόνο μετά τον Μάη του '68, οι εργάτες της ΦΙΑΤ ξεκινούν ένα δυναμικό και αδιαμεσολάβητο απεργιακό αγώνα ενάντια στην πανίσχυρη εργοδοσία. Ο αγώνας τους αποτέλεσε την απαρχή μιας δεκαετίας εργατικών και φοιτητικών κινητοποιήσεων όπου πρωταγωνίστησε το κίνημα της Αυτονομίας και που χαρακτηρίστηκε από πολλούς ως η τελευταία έφοδος της εργατικής τάξης στον ουρανό. Τελευταία... ας ελπίσουμε μέχρι την επόμενη...

διαβάστε περισσότερα...

frontVogliamoTutti

2019 Κυριάκος Μαυρίδης
Free Joomla! templates by AgeThemes